امروز داشتم اولین پست این وبلاگ رو می خوندم، یاد یکی از خاطرات بچگیم افتادم.

6-5 ساله بودم. یه دوستی داشتم که اسمش شقایق بود. 4 سال همسایه ی طبقه ی پایین ما بودن. شقایق دومین بچه ی خونشون بود. برادر بزرگ ترش حمید و خواهر کوچک ترش شکیلا بودن. شقایق 4 سال از من بزرگ تر بود. الان که فکرشو می کنم می بینم بچه ی دودره باز و قالتاقی بود. زور می گفت. اسباب بازی ها و عروسکامو می رفت گم و گور می کرد بعد می گفت خودت قایم کردی به من می گی ورداشتمشون؟ تهمت می زنی؟ به مامانت می گم! دوچرخه مو می کوبید تو دیوار می گفت خوب کاری کردم. سوار دوچرخه بودم منو هل می داد سمت جوب، چه قدر با سر و دست و پا پرت شدم تو جوب. خیلی کارا می کرد و فکر می کرد حق مسلمشه!

شقایق خیلی تخیلی بود. یه روز صبح پا می شد بدو بود می یومد در خونمون می گفت: برو فلان عروسکتو ببین، ببین حالش خوبه؟ می رفتم می یاوردمش. چشماشو گشاد می کرد، بهت زده نگام می کرد می گفت: وااااای! ببینش، مرده! و بعد از ظهر همون روز مراسم تدفین عروسک بیچاره وسط در وسط باغچه ی خونه به راه بود. همون جا می موند تا بهار سال بعد که موقع بیل زدن باغچه از زیر خاک در بیاد.

و من چه ساده بودم. عالمی داشتیم. روزی نبود که من و شقایق همدیگرو نزنیم بعد صدای گریه هامون تا 3 تا کوچه اون ور تر نره. یادش به خیر...

خوب یادمه، یه روز جمعه بود.  توی حیاط، کنار درخت یاس مون که از حیاط تا تراس خونمون که طبقه ی دوم بود قد کشیده بود، نشسته بودیم.(من اون روزا دیوانه وار این یاس رو دوست داشتم، چند سال پیش مامانم اعصابش از دست برگ ریزون های دائمیش خورد شد و بابام قطعش کرد، و من چه قدر غصه خوردم). وسط خاله بازی مون یه هو شقایق گفت: بگو دوچرخه.

- دوچرخه.

- سیبیل بابات می چرخه.

و بعد قاه قاه خندید. در مقابل من با فریاد گفتم: بابای خودتو مسخره کن، بی ادب.

شقایق شروع کرد به توضیح دادن که این مسخره کردن نیست، این یه ضرب المثله!!!! الان هر چی فکر می کنم می بینم هیچ شباهتی به یه ضرب المثل نداره. بماند که منم اون روز نمی دونستم ضرب المثل یعنی چی. دستشو محکم گرفتم و کشون کشون تا دم در خونمون بردمش. مامان بابامو با فریاد صدا کردم. در حالی که بغض کرده بودم به مامانم گفتم: مامان، شقایق می گه سیبیل بابات می چرخه. بابام جلوی خنده ی ناگهانی شو با دست گرفت و سریع رفت تو خونه. مامان گفت: این یه چیزیه واسه خنده، واسه اینکه 2 دقیقه بخندین، شاد بشین، مطمئن باش شقایق نمی خواسته بابا رو مسخره کنه. اما من این حرفا حالیم نبود. گفتم: چرا، چرا! تازشم شقایق همیشه بقیه رو مسخره می کنه. و رو به شقایق گفتم: برو به بابام بگو ببخشید. اون روز اولین و آخرین باری بود که من شقایق رو مجبور به انجام کاری کردم. شقایق به بابام گفت: ببخشید. من حرف بدی زدم. و وقتی اینو گفت من غرق لذت شدم، لذت از اینکه نذاشتم کسی بابامو، اسطوره ی قدرت دوران کودکیمو مسخره کنه.

نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم مرداد 1389ساعت 15:20 توسط آرشیدا| |